Bir empati okulu olarak tiyatro

Empati bir arada yaşama rutini olarak eğitilip uygulanabilir mi? Harvard’daki Amerikan Repertuar Tiyatrosu’nun sanat yönetmeni Diane Paulus da öyle düşünüyor. Tiyatroyu tek başına da okuyabilirsiniz ama sahnede olup bitenlerin dönüştürücü duygusu, oyuncularla birlikte ve başkalarıyla birlikte yaşanır. Oyuncu, bu özelliğin disiplinin insaniliğini güçlendirdiğini açıklıyor. “Tiyatro topluluk içinde olur, bireysel değildir; “Sahne ile seyirci arasındaki boşlukta, ‘arasında’ meydana gelir.”

Topluluk karakteri, tiyatroyu diğer keşifler için verimli bir alan haline getirir. Paulus şunu ileri sürüyor: Başkalarıyla bağlantı kurmak ve başka liderlik türleri yaratmak için bir okul olabilir. Bu nedenle doktorlardan gazetecilere kadar profesyonellere yönelik temel tiyatro pratiklerini öğretiyor. “Oyuncu her zaman oradadır. Yorumu işe yarıyor çünkü yaptığı şeyin o anda gerçekleştiğine inanıyor. Değilse, bir şeyler açılmaz,” diye Boston’da Harvard’ın Nieman Vakfı’ndan gazetecilerin önünde 85. yıldönümünde paylaştı.

Doktorların hastalığın acısına ve stresine maruz kalması nedeniyle Paulus,Oyunculuk eğitimine benzer teknikler, performanstan sonra karakterin işten eve dönme acısını üstlenmemesine yardımcı olmak için karakteri “bırakmasına” olanak tanıyor. Objektiflik gereği mesafeye alışkın olan gazeteciler için bu genellikle bizi tüm dikkatimizi toplamaya teşvik eder.

“Bir röportajda size ait olmayan bir hikayeyle empati kurmak üzerinde çalışılması gereken bir durum.” Göz teması kurmak kadar basit bir şey bile önemi her zaman takdir edilmeyen bir silahtır.diye vurguluyor. “Kendinin görülmesine izin vermek ve başkası tarafından kabul edilmesine izin vermek” pratik gerektirir. Peki bu nasıl yapılır? “Biz oyuncular günde sekiz saat antrenman yapıyoruz, böylece oyunculuk doğal görünüyor” diye yanıtlıyor.

Bütün derslerinin sonu aynı mı bilmiyorum ama bu sefer Paulus’un harekete geçmesi gerekiyordu. “Ayağa kalk. Bir nesne alın ve gözlerinizi kapatın. Derin nefes al. Onun şeklini, sıcaklığını, ağırlığını hissedin. Anladılar mı? Şimdi odağı değiştirin. Bırakın size dokunan nesne olsun. Bu farkı algılayın ve kaydedin.”

Olan her şey başka bir tenden, başka gözlerle görülebilir. Tiyatrodan bahsediyorum ama aynı zamanda politikadan da bahsediyorum. Dramatiklik ve kurgudan empatiye geçmek, karşı kaldırımda neden bu kadar çok kişinin bulunduğunu anlamanıza yardımcı olabilir..

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir